marjolein-malawi.reismee.nl

Muli Banji

Nog maar 2 weken in Lilongwe. Wat gaat de tijd ongelofelijk snel!! Dat heb ik eerder al eens gezegd, maar als ik zo eens ga terug rekenen zit ik alweer bijna 2 maanden in Afrika te koekeloeren. Ik kan het wel merken aan het feit dat ik steeds meer dingen 'normaal' ga vinden. Zat ik de eerste weken meer achterstevoren en tegen het raam geplakt in de minibus, blijf ik nu netjes op mn plekje zitten. Nog steeds zijn er bepaalde situaties dat ik me echt afvraag hoe ze dat nou weer bedacht kunnen hebben, maar dat maakt het ook wel weer interessant. 

Afgelopen zondag ben ik bij een Amerikaanse kerkdienst geweest. Heel wat anders dan de lokale dienst, maar zeker goede voorbeelden. Daarnaast was het echt 1 gemeente door met elkaar thee/koffie te drinken na de dienst, maar dat was net een beetje te veel voor mij..

Maandag ben ik naar de Female ward gegaan omdat ik op de spoed veel zag, maar eigenlijk niet heel nodig was omdat ze er over het algemeen veel personeel hebben lopen. Op de Female ward was het redelijk rustig en ben daarom zelf maar wat werk gaan zoeken. De medicatie voorraad bleek aardig door elkaar te staan en heb er daarom voor gekozen om me daar maar bezig te houden. Ik heb alles opnieuw uitgezocht en doorgegeven wat er besteld moest worden. Dat bleek een hele hoop te zijn..toen ik dat aangaf was de eerste reactie: ja dit is Afrika dus we hebben niet zoveel. Nou is het echt niet op alle afdelingen zo gesteld dus ik heb ze er van kunnen overtuigen om het toch maar gewoon te proberen. Nou maar afwachten of het ook echt gebeurd...
Ook heb ik de arts-assistent geholpen met een ingreepje aan bed. Het was een soort longpunctie, maar hij hoefde geen steriele handschoenen aan dacht ie. Ook niet na mijn uitleg over het gevaar op infectie met alle gevolgen van dien maakte geen indruk. Een arts assistent volgt trouwens een opleiding van 3 jaar en klaar is Kees!

Dinsdag ben ik een dagje op de kraam/verlos afdeling geweest. Eigenlijk mag ik daar niet komen omdat ik niet afgestudeerd ben als verpleegkundige en midwife, maar voor mij werd toch een uitzondering gedaan! Heel indrukwekkend om daar mee te lopen. Een kindje die met 28 weken is geboren, angstige moeders voor de keizersnede en die dan later stralend in bed liggen met een prachtig, gezond nieuw wonder, een kamer vol (ong.15) met net bevallen moeders die eigenlijk niet goed weten hoe ze een bed moeten opmaken, meisje van 14 met een baby'tje...
Het blijft ook heel lastig om te communiceren met de patiënten. Bijna niemand spreek Engels en dat vind ik echt wel jammer. Even feliciteren met de nieuwe spruit gaat niet en is trouwens ook niet erg gewoon. Beschuit met muisjes wordt al helemaal niet gegeten en het kan ook zo maar zijn dat een kindje na 24u nog steeds geen naam heeft. Nog niet over nagedacht...na 9 maanden zou je toch wat verzonnen moeten hebben denk ik dan! Zijn Kees, Piet, Nel en Truus typische Nederlandse namen, zijn dat hier Blessing, Innocent, Joy en Grace.

Woensdag t/m vrijdag weer het sportproject. Op donderdag blijft het een uitdaging die niet altijd lukt. De klasjes zelf zijn heel klein, maar zoals ik eerder al schreef zit er een andere school die de kinderen gewoon niet binnen houd. Daarnaast luisteren ze totaal niet en heeft zelfs een leerkracht geen overwicht..
De vrijdag, op een andere school, ging al beter! Allereerst hebben we geholpen met het planten van soort helmgras om het water tegen te houden. De school staat halverwege een heuvel dus al het regenwater komt rondom de school. Met groep 6/7/8 zijn we druk geweest met planten en het vullen van zandzakken. Ik heb ook emmers + zakken met zand op mn hoofd gehad. De kinderen vonden hèt prachtig! Maar wat is dat nog zwaar joh..

Morgen ga ik weer naar de lokale kerkdienst waar ik al eerder ben geweest. Samen met 4 anderen die daar nog nooit zijn geweest gaan we het meemaken.
Het huis loopt langzaam leeg. De eerste ging afgelopen dinsdag en volgende week gaan er nog 3. Ik blijf met 3 achter tot het moment van vertrek. 

Fijne en gezellige pakjesavond en tot de volgende blog weer! Tionana..

Reacties

Reacties

Dorien

Wat ben jij en goede schrijfster zeg!
Het blijft leuk om je verhalen te lezen!!
Bedankt en geniet van de laatste 2 weken.

Anita

Wat een belevenis allemaal zeg. Wat zie je een hoop! Wat een bijzondere ervaring. Een opleiding van 3 jaar voor arts ass. Kan jij het beter doen 😉
Succes en plezier Marjolein!!

Anja

Wat leuk om steeds wat van je te lezen. En wat schrijf je het allemaal leuk op! Geniet nog van je laatste weekjes. Groetjes uit en besneeuwd Nederland.

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Doingoood